نقاب معماری

گاهنامه‌ای اینترنتی؛ دربارۀ معماری و بیشتر ...
...‌گاهنامۀ اینترنتی؛ دربارۀ معماری و بیشتر
نقل قول

تبلیغات
آخرین نظرات

ویژه‌ها دانلود فیلم مستند "My Architect"

ویژه‌ها دیوار قرمز / ریکاردو بوفیل

ویژه‌ها کریم رشید

ویژه‌ها بدن به مثابه فضا؛ نگاهی به آثار آنتونی گورملی

فیگورهای انسانی معماران مشهور

يكشنبه, ۸ فروردين ۱۳۹۵

فیگورهای انسانی از معماران مشهور

- فیگورهای انسانی معمولا برای مشخص کردن مقیاس و درک بهتر فضا توسط مخاطب، در ترسیمات معماری لحاظ میشوند. در حال حاضر معماران، فیگورهای انسان را با استفاده از آرشیوهای اینترنتی و به کمک ابزارهای فتوشاپ به پروژه هایشان اضافه میکنند. اما در گذشته، معماران؛ این فیگورها را خود طراحی میکردند و در ترسیمات معماری مورد استفاده قرار میدادند. آنها از این فیگورها تنها برای توصیف کمیت و کیفیت محیط استفاده نمیکردند، بلکه این فیگورها حوزه ای برای کشف و بسط تجربه و حس معمارانه شان بوده است. برخی همچون کالاتروا از این فیگورها برای الهام گرفتن استفاده کرده اند، برخی دیگر به استخراج نسبت های این فیگورها علاقه نشان داده اند، مثل مرد ویترویوسی داوینچی و یا فیگور مشهور لوکوربوزیه، و دیگران برای نشان دادن رویداد های فضایی استفاده کرده اند، مثل پیتر کوک.

خانۀ بی‌پایان / فردریک کیسلر

شنبه, ۲۹ اسفند ۱۳۹۴

Endless-House-Frederick-John-Kiesler

«خانهٔ بی‌پایان به این خاطر با این نام خوانده می‌شود که دیوار‌ها و مرزهای آن در انتها با شروعی دوباره باز هم به یکدیگر مرتبط می‌شوند. این خانه بی‌پایان است، همانند بدن انسان. در اینجا هیچ نقطهٔ شروع و پایانی وجود ندارد. خانهٔ بی‌پایان بیش از هر نکته‌ای از احساس و عواطف انسانی ناشی شده است؛ زیبایی مونث گونهٔ آن در کنار مخاطب، بیش از پیش کامل خواهد شد... پایان ناپذیری خانه به هر حال ناگزیر است تا در نقطه‌ای از جهان پایان بپذیرد.»  فردریک کیسلر ۱۹۶۶

-کاتسوهیرو یاماگوشی هنرمند ژاپنی حدود سی سال پیش از به اجرا رسیدن پروژهٔ خانهٔ دیوارهای معلق ایده‌ای را مطرح کرد که بین آن و طرح خانهٔ دیوارهای معلق ویژگی‌ها و رابطۀ یکسانی را می‌توان مشاهده کرد. یاماگوشی ایده ی خود را «خانهٔ بی‌پایان» نامید؛ تا آنکه بعد‌ها مهندسی معمار فردریک جان کیسلر بیست سال پایانی عمر خود را برای تحقق این پروژه صرفا کند. (او متولد ۱۸۹۰ بود و در سال ۱۹۶۵ فوت کرد) در سال ۱۹۶۱ خانمی با نام «ماری سیسلر» ساکن فلوریدا، درخواست مطرح شدن دوبارۀ ایده ساخت، و به اجرا رسیدن پروژۀ او را مطرح کرد.

۱۵۲ خیابان الیزابت / تادائو آندو

پنجشنبه, ۲۷ اسفند ۱۳۹۴

چشم انداز پروژه

ما به عنوان توسعه دهندگان، وظیفه داریم پروژه­هایی خلق کنیم که دارای معنا و مفهوم باشند. ساختمان­هایی که الهام بخش باشند. معماری که اهمیت داشته باشد. برای ما، نیویورک یک دیگ ذوب جهانی فوق العاده است که همیشه بهترین ها را در زمینه نوآوری و خلاقیت به خود جذب کرده است. در این راستا، ما بر این اعتقادیم که آوردن معمارهای مشهور جهانی که در این شهر هیچ ساختمانی را پیش از این طراحی نکرده ­اند می­تواند حرکت به خصوصی باشد. با در نظر گرفتن این فیلتر، ما هر روز به سایت های جدید توسعه با دقت نگاه کرده و سعی کردیم معمارهای متناسب با این معیارها را شناسایی کنیم.

ولی برای معماران مورد علاقه ما، که استادان واقعی در زمان ما هستند، فرآیند ما وارونه است. ما در مورد کار این اساطیر زنده و چگونگی ارتباط آن با چشم انداز شهری نیویورک اندیشیدیم. با یک دید متنی در ذهن، ما سعی بر شناسایی سایت­هایی کردیم که می­توانند مکمل کار­های ایشان باشند.

ترونوبو فوجیموری

سه شنبه, ۲۵ اسفند ۱۳۹۴

Takasugi-an

- خانه‌های کوچک بر ستون‌هایی کج اما متعادل، چایخانه‌ای در ارتفاع ۹ متری و گیاهان کاشته شده بر سقف؛ تمام این‌ها تنها بخشی از دنیای اعجاب انگیز معمار ژاپنی ترونوبو فوجیموری است. فوجیموری معماری را در دانشگاه توهوکو آموخت؛ اما ضعف در تمرینات ترسیمی وی را با این حقیقت مواجه کرد که او به مطالعهٔ ساختمان بیش از طراحی آن علاقه دارد. این باعث شد که برای کسب مدرک دکترا به توکیو برود. و ۲۰ سال از عمر خود را به‌عنوان پژوهشگر و استاد تاریخ معماری مدرن ژاپن سپری کند، او همچنین سمت استادی در انیستیتوی علوم صنعتی دانشگاه توکیو را داشته است، آثار فوجیموری آمیزه‌ای است از سنت معماری ژاپن و چالش برانگیز‌ترین ایده‌های مدرن. ساختمان‌های طراحی شده توسط او با بافت زنده و پوشش طبیعیشان مکالمه‌ای همیشگی را سامان می‌دهند که موضوع آن: توجه به محیط زیست، افسانه‌ها، شیطنت‌های حجمی و صمیمیت نهفته در فرهنگ ژاپن است.

رم کولهاس و OMA

شنبه, ۲۲ اسفند ۱۳۹۴

rem-koolhaas-and-OMA

-رم کولهاس سال 1944 در رتردام متولد شد. دوران کودکی را در یکی از مستعمرات هلند؛ جاکارتا سپری کرد، دوره ای که خودش دربارۀ آن میگوید «سن خیلی مهمی برای من بود،... و واقعا به عنوان یک آسیایی زندگی کردم.» در جوانی علاقه زیادی به سینما و روزنامه نگاری داشت. در 1969 فیلمنامۀ نوآر با عنوان بردۀ سفید نوشت. مدتی هم به عنوان روزنامه نگار در Haagse Post قلم میزد. آموزش سینماتوگرافی و ادبیات که بر استعداد معماری او پیشی گرفته بود، باعث افزایش اشتیاق او برای ورود به شهر شد. شاید شگفت زدگی او از شهر بود، که به سمت تحصیل در انجمن معماری لندن در اواخر سال‌های شصت سوق داده شد. در 1972 بورسیه ای دریافت کرد، و در دانشگاه کرنل به تحصیل پرداخت، رقابت بین اسوالد ماتیاس اُنگرس و کالین رو باعث شد تا مدرسه معماری کرنل به یکی از به روز‌ترین و محبوب‌ترین مراکز بحث و تبادل نظر معمارانه، در سال‌های هفتاد تبدیل شود. رم کولهاس به سرعت شروع به طرفداری از اُنگرس کرد و جذب فرم‌های شهری توصیف شدهٔ او شد. شاید تاکید همیشگی کالین رو بر جایگزینی در تاریخ، در هدایت کولهاس به سمت اُنگرس موثر بوده است. کسانی که در آن سال‌ها در کرنل بوده‌اند، می‌توانند به ما بگویند که دقیقا این برخورد‌ها چگونه ایجاد شد. کولهاس نخستین بار به همراه دفتر معماری اش OMA توانست توجه منتقدین را به خود جلب کند. او OMA (دفتری برای معماری مادرشهر) را در سال 1975 به همراه الیا زنگلیس، زئو زنگلیس و همسرش مادلون ریزندرف تاسیس نمود.