نقاب معماری

گاهنامه‌ای اینترنتی؛ دربارۀ معماری و بیشتر ...
...‌گاهنامۀ اینترنتی؛ دربارۀ معماری و بیشتر
نقل قول

تبلیغات
آخرین نظرات

ویژه‌ها دانلود فیلم مستند "My Architect"

ویژه‌ها دیوار قرمز / ریکاردو بوفیل

ویژه‌ها کریم رشید

ویژه‌ها بدن به مثابه فضا؛ نگاهی به آثار آنتونی گورملی

پیاده راه ها ، فضاهایی هستند که با وجود اهمیت بسیار زیاد ، اغلب در طراحی شهری نادیده انگاشته شده اند و در اکثر شهرها با وجود خیابان ها و بزرگراهها ،مسیر مطلوبی برای استفاده و عبور پیاده طراحی نشده است. با توجه به اهمیت زیاد مخاطب در منظر ، توجه به چنین فضاهایی از ملزومات انکارناپذیر در طراحی منظر میباشد. این پروژه که در دره گلدرا و کارپنتریا قرار دارد جهت ارتباط بیشتر و بهتر میان مراکز تاریخی شهر کویلا و بافت مسکونی طراحی و اجرا شده است.

خانۀ خودکشی و خانۀ مادر خودکشی

پنجشنبه, ۱۲ آذر ۱۳۹۴

- مجموعه بیست و شش بنای بزرگ مقیاس ساخته شده از طرح های جان هیدک، آثاری تامل برانگیز و تاثیر گذارند. این پروژه ها به خاطر مفاهیم بکرشان جایگاه بزرگی در تاریخ معماری را به خود اختصاص داده اند. کوچکتر از ساختمانها، بزرگتر از ماکتها، و چیزی بیشتر از مجسمه، آنها ترکیبی از این سه تعریف هستند. بسیاری از این بناها زمانی به وجود آمدند که اساتید و دانشجویان مجذوب کارهای هیدک شده بودند و آرزوی ساختنشان را در سر می پروراندند. این بناها در شهرهایی مثل، برلین، میلان، بوستون، اسلو، فیلادلفیا، لندن، بوینس آیرس و پراگ ساخته شدند. 'خانۀ خودکشی' و 'خانۀ مادر خودکشی'، تنها آثار به جا مانده از مجموعه طرح های مفهومی جان هیدک هستند. 

بنکسی نام مستعار هنرمندی است که در هنر خیابانی فردی صاحب سبک به حساب می آید. چهره اش در هیچ تصویری نیست؛ و از نام واقعی و سال و موقعیت تولدش اطلاعات مستندی در دست نیست. منتقدین آثار او را تحت تاثیر هنرمند فرانسوی بلک له رت می دانند، اما بنکسی میگوید که گرافیتی را با الهام از رابرت دل نارا [خوانندۀ گروه مسیو اتک] شروع کرده است. نخستین آثارش در سال 1990 با گروهی در زیرزمین های بریستول شکل گرفتند، و در سالهای بعد دامنۀ کارهایش به شهرهای دیگر انگلستان، آمریکا و حتی دیوار حایل گسترش پیدا کرده است. هرچند که او در آخرین کارهایش به گرایشی از هنر چیدمان نزدیک شده است، اما فرم اصلی کارها هنوز بر اعتراض به ساختارهای سیاسی اجتماعی که از شاخصه های اصلی هنر گرافیتی هستند، استوار است.

'کوری'، زیستن در جهانی بی‌تصویر

چهارشنبه, ۱۱ آذر ۱۳۹۴

- فیلم کوری (Blindness)، اقتباسی است از رمانی با همین نام از ژوزه ساراماگو، نویسنده مشهور پرتغالی. فضای فیلم به شدت عذاب آور و آخر زمانی است. صحنه‌های چرک و خشونت بار فرم اصلی فیلم را شکل داده است. بگذارید از ابتدایش شروع کنیم، فیلم از نمای بستۀ عبور و مرور ماشین‌ها و چراغ قرمز شروع می‌شود، چراغ سبز می‌شود و رفته رفته در تکراری ریتمیک، نما‌ها بازترشده و در نهایت به نمایی از بالای چهارراه میرسیم، دوربین برمیگردد و سبز شدن دوبارۀ چراغ را نشان میدهد؛ و کمی بعد متوجه ترمز و ایستادن غیرمنتظرۀ اتومبیلی در چهارراه می‌شویم. مردی درون ماشینش چشمهایش را میمالد، و وقتی شیشۀ ماشینش را پایین می آورد میفهمیم که او کور شده است!

-معماری او قابل ستایش است، لوئیس باراگان، یک مهندس آموزش دیده و یک معمار خودآموز بود. در دنیای معماری او را به خاطر تاکیدش بر رنگ، نور، سایه، فرم و بافت میشناسند. مکانها و منظرها؛ در معماری او به اندازۀ نقاشی های جورجیو د کیریکو وهم آلود و خیالی اند. با این حال شاید یکی از مهمترین درس هایی که میتوان از او آموخت، پایبندی به عمیق ترین سنت های معماری زادگاهش باشد. او عاشقانه فضاهای سنتی مکزیک را با مصالح خامی مثل چوب و سنگ، به خطوطی که سرشار از خلاقیت بودند تبدیل میکرد.